Een stil gebed van tranen

Het is tegen vijf uur wanneer ik mijn fiets bij het huis zet. Een najaarsdag, de wind is wat guur en de bladeren vallen massaal van de bomen. En de naderende avond is zichtbaar in de schemering.

Even later zit ik binnen waar een behaaglijke warmte mij omringt. Met een kop koffie die mijn handen doet warmen neem ik de rust van de kamer in mij op. Wat zacht licht, een kaarsje, tekeningen van kleinkinderen, een schilderij en een foto. Herinneringen…

Een ontmoeting volgt.

Woorden waaruit onrust, machteloosheid, radeloosheid klinkt en zichtbaar is in de gelaatstrekken. Maar ook woorden waaruit hoop, dankbaarheid en licht klinkt. Het leven is zo verwarrend geworden, alles staat in ander perspectief. Zoekend naar een weg in een onbekend gebied. Soms is het stil en zijn de tranen woorden.

Zondag worden de namen genoemd. Hoorbaar zijn de namen van de gemeenteleden uit ons midden. In stilte klinken de namen die voor jou waardevol zijn genoemd te worden. In deze dienst mogen je tranen, woorden zijn.

David liet zijn tranen spreken in Psalm 56. Zijn situatie is daar één van diepe wanhoop, uitzichtloosheid, radeloosheid en angst voor de toekomst. Bovenaan de psalm staat in de NBV: ‘… een stil gebed…. Op de wijs van Een roerloze duif in de verte.’

Stilte, roerloosheid, ingekeerd zijn, wachtend, verwachtend…

Een roepen in stilte, een roepen…, een stil gebed naar God. Zoals je hart kan schreeuwen, zonder woorden. De pijn is tastbaar, beklemmend en je hart schreeuwt…. ‘God… hoe moet het verder? …’

Maar niemand die het aan de buitenkant ziet. Je doet je boodschappen, gaat naar de kerk, knikt vriendelijk naar de mensen…, maar van binnen….en ’s avonds in bed?

In de stilte, met je herinneringen, God ziet je. Dieper dan diep… God is er. Al je tranen, iedere traan… God vangt ze op. Jouw verdriet is niet ongezien.

‘… vang mijn tranen op in uw kruik.’

Het is tegen zes uur wanneer ik wegga. Buiten is het donker en nog wat kouder. De mens met herinneringen, met verdriet en met tranen achterlatend. Even mocht ik deel uitmaken van de herinnering, mocht ik het stille gebed bij God brengen. Deze mens en vele anderen uit ons midden brengen we bij God, in het bijzonder komende zondag. De dag met het perspectief van de eeuwigheid.

‘… Nu kan ik wandelen onder Gods hoede in het licht van het leven.’

Gepubliceerd in ‘Het Nieuwe Kerkblad’, november 2011