‘Een van de moeilijkste aspecten van het predikantschap is het voldoen aan verwachtingen.’ Een uitspraak van een predikant op een toerustingsdag voor werkers in de kerk. Een verslag ervan las ik in de krant. En gelijk dacht ik…. niet alleen voor predikanten, ook voor pastoraal werkers in deeltijd….
Verwachtingen van gemeenteleden, van kerkenraad en van jezelf. En je loopt tegen je eigen grenzen aan omdat je aan al die verwachtingen niet kunt voldoen. Gevolg… je voelt je schuldig… En terwijl je hard je best doet om een evenwicht in je werk te krijgen vraagt terloops een dochter van een weduwe…. ‘kom je nog wel eens bij moeder?’ En terwijl je antwoord: ‘dat is al weer even geleden’, zet je moeder in gedachten maar weer op je bezoeklijstje.
Het is dan ook niet vreemd dat ook onder predikanten/ pastoraal werkers overspannenheid en burnout voorkomt. Hoe dit te voorkomen? Kernwoorden hierin zijn ‘focus je op je roeping en zeg vaker ‘nee’. Zet geen activiteiten op om maar bezig te zijn en te voldoen aan korte termijn acties. Wat is de roeping van de gemeente en ga daarmee bezig.
De roeping van de gemeente is één ding, maar wat is dan mijn roeping? Is dat mijn taakomschrijving in mijn arbeidsovereenkomst? Wat is pastoraat en wat niet? En wat gebeurt er eigenlijk wanneer ik ‘nee’ zeg en wijs op mijn kerntaken? Hoe duidelijk het ook lijkt te zijn…., eenvoudig is het nog niet!
Wat is mijn roeping in deze gemeente? Een tikkeltje sterker gezegd… wat is Gods roeping voor mij? Laat ik me daar eerst maar eens mee bezighouden.
