Meldpunt

Met stijgende verbazing volg ik de berichtgeving over het ‘meldpunt voor overlast van Oosteuropeanen’.  Tegenwoordig lijkt het maar normaal om alles te melden wat we zelf niet aankunnen.  Een aantal dingen hierover.

* ‘Overlast’ is een subjectief begrip. Wat voor de één overlast is, is voor de ander geen probleem. Vaak wordt dus uitgegaan van jouw norm maar waaraan toets je die norm?

* De eerste stap bij ‘overlast’ is inzicht krijgen in de ander. Waarom smijt de buurvrouw met de deuren? Mogelijk om de frustraties van de echtscheiding te ‘uiten’. Waarom komt er zoveel familie bij de buren op bezoek, met alle lawaai/ auto’s/ kinderen van dien? Mogelijk omdat in hun cultuur de familie van levensbelang is. En zijn wij in hun ogen zeer egoïstisch met onze verzorgingshuizen en kinderopvang. Kortom, ga eens praten met de ander. Probeer wat inzicht te krijgen in het leven van de ander én bekijk eens kritisch je eigen leefstijl. Want wat is normaal? Inzicht geeft begrip en leidt tot meer acceptatie. En je kunt elkaar makkelijker aanspreken op ‘overlast’.

* Is het echt noodzakelijk om ‘overlast’ te melden, dan doe je dat bij de overheid. Bijvoorbeeld gemeente, politie, buurtbemiddeling etc.

* Je meldt ‘overlast’, niet een nationaliteit/ ras/ huidskleur/ afkomst/ geloof/ seksuele voorkeur/ schoenmaat/ haarkleur/ etensvoorkeur/ etc.  Wanneer mensen in dergelijke hokjes worden ingedeeld, dan wordt het gevaarlijk en stigmatiserend. Er zijn in het verleden al eerder oorlogen/ rassenzuiveringsoperaties/ moordpartijen etc. ontstaan uit iets wat eens ‘onschuldig’ begon.

Daarbij komend… ieder mens is schepsel van God waarover een ander niet het recht heeft om over te beschikken. Aan een christen de opdracht om ‘om te zien’, recht te doen en om bewogen te zijn. En wanneer dat niet meevalt… ga dan eens met God in gesprek i.p.v. je buren aan te geven als zijnde ‘overlastgevers’. Het zijn mensen….