Onlangs was ik een gemeente op bezoek waar elke week een aantal gebedskringen actief zijn.
’s Morgens tussen 6.30 en 7.30 voor de mannen en overdag voor de vrouwen. Waaronder ’s middags één voor de ouderen van de gemeente. En sinds kort is er ook een gebedsgroep van kinderen die op woensdag na schooltijd bij elkaar komen. In de gemeente bloeit het jeugdwerk en is het kerkgebouw op zondag steeds voller aan het worden. Vele gemeenteleden hebben een plaatsje gevonden op een bijbelgespreksgroep. Gemeenteleden voor wie God een levende realiteit is geworden als Levensbron van het bestaan. De predikant vertelde mij dat de Geest duidelijk werkzaam is in die gemeente.
En ik, ik kon dat merken. Je voelde het vanzelf wanneer je binnenkwam. Er was een soort bezieling, een geestdrift onder de gemeenteleden en de predikant. Ze verkeerden echt niet in ‘halleluja sferen’ of liepen steeds met de handen omhoog. Het waren gewone mensen in een gewone hervormde gemeente op gereformeerde grondslag behorend bij de PKN.
Ik werd lichtelijk jaloers. Stel je voor, zo’n bezieling in de polder! De kerk die groeit ipv krimpt. Een gemeente waar het jeugdwerk weer een impuls krijgt en gaat groeien. Waar dorpsbewoners merken dat er wat gebeurt in de kerk, dat ze nieuwsgierig worden en komen kijken. Waar de kerk een lichtend licht mag zijn in de samenleving.
Dagdromerij? Misschien,… Maar is het niet gewoon een beeld van de gemeente wat ook in de bijbel al wordt geschetst? De gemeente groeit door het gebed, door het bijwonen van samenkomsten waar de bijbel wordt uitgelegd, en door om te zien naar de mensen in de samenleving. Het was vaak duidelijk voor de omgeving wanneer iemand christen was. Mensen die wel in de wereld staan, maar er niet van zijn; er niet door beheerst worden.
Waar zit het geheim van deze gemeente? Hoe krijgen zij de mensen in beweging om mee te doen aan gebed en bijbelstudie? Hoe wek je het verlangen op om hiervan deel te mogen uitmaken?
Meestal werkt het door eerst te ervaren, te proeven van het goede om daarna meer te willen. (Wie een lekker stukje taart heeft geproefd, wil nog wel een stukje!) Wellicht moeten we eens ervaringen gaan uitwisselen met andere gemeenten. Eens een dienst bijwonen van een andere gemeente en met elkaar eens doorpraten over het hart van gemeente-zijn. Daarbij kan een gemeente beslist wel haar eigenheid houden. Maar vanuit eigen mogelijkheden verder gaan bouwen.
Ik denk dat één belangrijk onderdeel van alles, het gebed is. Zondags in de kerkdienst, thuis maar ook in groepen gemeenteleden; een gebedsgroep. Eén keer in de week bij elkaar komen, een half uur om samen te bidden voor de gemeente en voor het dorp. Ik geloof dat wanneer het gebed toeneemt, de Geest meer ruimte krijgt om haar werk te doen!
Vandaag, 3 maart, wereldgebedsdag. Komende woensdag, biddag. En daarna? Wie durft het aan om mee te bidden, om de relatie met God levend te houden? Wekelijks een half uur, samenkomend in de kerk van Biddinghuizen?
Durft u het aan?
Gepubliceerd in ‘Het Nieuwe Kerkblad’ maart 2006
