Onlangs werd bekend de top 100 van de Nederlandse tradities. Op 1 staat het Sinterklaasfeest, op 29 ‘samen naar de kerk gaan’. Is samen naar de kerk gaan een traditie? De on line Van Dale zegt bij ‘traditie’: oude gewoonte van een (grote) groep mensen. Ik denk dat bij mijn generatie de kerkgang echter niet meer bij traditie valt te noemen maar uit persoonlijke motivatie. Ik ga niet omdat het hoort of omdat mijn ouders dat deden. De enige traditie die er wellicht nog wel is, is de kerkgang rond de Kerstavond. Dat hoort dan nog bij het kerstgevoel. Maar verder… ik ga omdat ik vind dat het belangrijk is. Ik weet dat je dan behoort tot een minderheid. In Biddinghuizen en ook in de omgeving slaat de secularisatie toe onder de tweede generatie polderbewoners. Vele kinderen van de eerste groep komen niet meer in de kerk en ook onder de import zijn weinig kerkgangers. Nieuwe ambtsdragers zijn onder de dertigers en veertigers amper te vinden. En in de kerk neemt het aantal kinderen bij de kinderkerk af. Twintigers lijken nog meer af te haken. Het proces wat in de steden al een generatie geleden plaatsvond, is nu in de polder druk gaande.
Het is helder, je gaat niet meer naar de kerk uit traditie. Het gaat om een persoonlijk geloof in Jezus Christus. Dat je als mens een relatie met Hem kunt hebben en wat dat betekent in het leven, in de keuzes die je maakt. En de kerk is de plaats waarin je gevoed kan worden, uitleg kan krijgen uit de bijbel voor je dagelijks leven, waar je mensen ontmoet met wie je lief en leed kan delen, waar je mag opademen in een lied, getroost kan worden door een woord of een arm om je heen. De plaats ook waar je God kan danken, je kan uiten in een lied of gebed. Het is de plaats waar je wat mag brengen en weer wat mag meenemen. Zo is kerkgang geen saai gebeuren meer, maar een belevenis! Ik besef dat dit mijn motivatie is om naar de kerk te gaan. Maar voorzichtig durf ik te zeggen dat dit wel een belangrijke motivatie van meerdere (oudere) jongeren is om te gaan.
Past daar de huidige kerk nog bij? Is die beleving nog te vinden in onze kerk? Een heldere boodschap vanuit de bijbel? Een belijden waarin rechtvaardiging door Christus nog centraal staat? Een bezieling vanuit de Heilige Geest die nog steeds in een mens werkzaam is? Soms lijkt het mij alsof de kerk zo druk is met ‘het liefhebben van de naaste’ dat het ‘liefhebben van God’ er wel eens bij in is geschoten. Kwetsbare materie, maar wel noodzakelijk om onder ogen te zien omdat anders de groep gemotiveerde (oudere) jongeren op zoek gaat naar een kerk waar meer ruimte is voor die beleving, o.a. ook met het oog op de geloofsopvoeding van hun kinderen en zo de dorpen ‘kerkelijk’ verlaten. Zeker in Biddinghuizen en Swifterbant geldt dit waar geen andere keus is dan één Protestantse kerk naast de Roomskatholieke kerk.
Ik vind het lastig. Enerzijds werkzaam in deze kerk met hart en ziel, anderzijds de moeite voelend van het gemis aan beleving, soms ook aan inhoud, daarbij mijn verantwoordelijkheid in de geloofsopvoeding van mijn kinderen. En dat zijn wel eens botsende belangen. De tijd zal uitwijzen hoe het zal gaan. En daarbij is het woord en de wijsheid van God als licht op mijn pad van harte welkom. En dat wens ik een ieder toe die naar de kerk gaat. Wel of niet uit traditie.
Gepubliceerd in ‘Het Nieuwe Kerkblad’ november 2008
