Aan het eind van de zomer liep ik haar in Dronten tegen het lijf. Na 22 jaar. En de herinneringen kwamen bij mij boven. We zijn samen opgegroeid in dezelfde buurt. Samen verstoppertje gedaan, geknikkerd, naar school gelopen. De zondag was rustdag met zondagse kleren. Dat betekende binnenblijven anders werden ze smerig en je had maar één stel in huis. Onze ouders gingen elke zondag naar dezelfde kerk. Opgegroeid onder Oude Berijming, lang gebed en prediking van gereformeerde grondslag. Ze trouwde, verhuisde naar Dronten en ik naar Rotterdam, zo verloren we elkaar uit het oog.
Toen, de ontmoeting…, ik had haar niet zo snel herkend wanneer ik niet zeker had geweten dat ze het was. De ogen…, haar spreken… het enthousiasme straalde er uit. Wat was er allemaal gebeurd met haar? Onder een kop koffie deed ze haar verhaal. Hoe ze van ‘geloven met verstand’ was geworden tot ‘geloven met hart, ziel en verstand’. Met regelmaat ging ze ’s zondags naar de kerk maar wat meer groei zoekend, werd ze lid van een bijbelstudiegroep. Tweewekelijks kwamen ze bij elkaar, er werd gezongen, uit de bijbel gelezen, er werd gezocht naar de toepassing voor het dagelijks leven en er werd gebeden met en voor elkaar. Gaandeweg merkte ze dat geloven meer, veel meer mag inhouden dan verstandelijk weten. Het keerpunt kwam nadat er bij ziekte geregeld persoonlijk voor het gezin gebeden was en dit uitwerkte tot genezing. De ontdekking kwam dat de Heilige Geest niet iets vaags was maar een levende Aanwezigheid. Dat de gaven van de Geest ook nu nog werken.
Ze werd steeds meer hongerig naar God. Las boeken, luisterde muziek, had gesprekken met mensen die haar verder hielpen in haar geloofsgroei en bovenal stond ze open voor God.
En God liet haar verlangen niet onbeantwoord. Hij liet haar ervaren waar nog stenen in haar binnenste zaten die opgeruimd moesten worden om meer en meer ruimte te krijgen voor vervulling met Gods Geest. Het geloof werd zo een belevenis voor haar… ! En haar gezicht straalde toen ze het vertelde. De ogen spraken geloofstaal.
En nee, voordat u denkt… ‘het zal wel, weer zo’n happy ending story’.., het is allemaal geen voorspoed. In haar gezin gebeurde en gebeurt nog veel wat verdriet en zorgen met zich meebrengt maar… het perspectief is compleet anders. God is nabij, geeft altijd mogelijkheden tot getuigen, tot spreken over haar liefde voor God en bovenal over Gods liefde voor haar.
Geloofsgesprek… geloofsgroei… is echt niet voorbehouden aan dominees en pastoraal werkers. God heeft juist jou nodig! Durf je te zeggen wat je gelooft? Kun je het onder woorden brengen in begrijpelijke taal? Gewoon, jouw beleven, jouw weg met God…?
Groeien in geloof… ben jij gegroeid in geloof? Is er wel eens puin geruimd in je binnenste? Genezing van je binnenste is van nog veel groter belang dan genezing van lichamelijke kwalen!
Ik pleit voor kleine groepen die bij elkaar komen om zo het geloofsgesprek te laten gebeuren, om zo te groeien in geloof, in verlangen naar God. En ik verlang naar bidders, voorbidders. Thuis, persoonlijk, in een kleine groep maar juist ook in de kerk. Na afloop van een dienst de gelegenheid geven voor persoonlijke voorbede. Waar 2 anderen jouw zorg/ dank bij God brengen en luisteren naar wat God aan jou mee wilt geven. Het zijn elementen die ervoor zorgen dat je persoonlijk mag gaan ontdekken dat geloof óók ervaren mag worden. Wie deze verlangens met mij deelt… laat het me weten. Bel, mail of schrijf.
Gepubliceerd in: ‘Het Nieuwe Kerkblad’ oktober 2010
