Heer, bent U daar?
Ja hoor, vertel maar.
Ik heb een vraag.
Ik luister.
Waarom worden mensen ziek?
Ik bedoel, erg ziek, zo ziek dat je er dood aan gaat.
U bent toch God? U heeft toch wel een antwoord?
Waarom wil je dat allemaal weten?
Ik snap het niet, God.
Het lijkt wel of alleen maar mensen ziek worden die jong zijn, mensen waar ik van houd, mensen die ik nog niet kan missen.
Waarom wil je dat allemaal begrijpen?
Nou, als ik het begrijp,
dan denk ik dat het leven beter kan begrijpen.
Dan kan ik u beter begrijpen.
Mij beter begrijpen?
Ja, U bent toch degene die het leven bepaalt, die ziekte en dood tegen kan houden?
U bent toch degene die genezing kan geven?
Ja…
Nou, waarom doet U dat dan niet!?
Mens, jij, ben jij daar?
Ja…
Wie heeft de aarde geschapen?
Wie heeft de mens vorm gegeven?
Wie zag dat het goed was?
Wie doet in de morgen de zon opgaan?
Wie geeft de maan en sterren?
Wie doet de natuur groeien?
Wie heeft jou je gevoel gegeven?
Wie heeft jouw verstand gevormd?
Wie heeft jou je talenten gegeven?
Wie gaf je de liefde?
Wie gaf je de mensen om je heen?
Wie gaf je de woorden om tot mij te spreken?
U Heer, U hebt gelijk… maar toch,… heel even maar, kunt u iets vertellen van het waarom?
Ik gaf mijn Zoon
Hij heeft geleden.
Hij werd vernederd.
Hij werd bedreigd.
Hij werd gelasterd.
Hij werd verraden.
Hij werd vermoord.
Hij heeft de dood gekend.
Mijn Zoon..
Weet jij waarom?
Eeh,..
Om jouw wanhoop te doen omzetten in hoop.
Om jouw ziekte te laten worden tot genezing.
Om jouw pijn te kunnen begrijpen.
Om jouw lijden om te kunnen zetten in heerlijkheid.
Om bij jou de tranen van de ogen af te kunnen wissen.
Om jouw dood niet het einde te laten zijn.
Om jou het leven te kunnen geven.
Eeuwig leven.
Om dán jouw waarom tot daarom te laten worden.
Gepubliceerd in ‘Het Nieuwe Kerkblad’ november 2007
