Ik droomde eens en zie ik liep                                                                                                       aan het strand bij lage tij.                                                                                                                 Ik was daar niet alleen                                                                                                                want ook de Heer liep aan mijn zij.

We liepen samen het leven door en                                                                                      maakten een spoor in het zand                                                                                                    van stappen, twee aan twee; de Heer                                                                                          liep aan mijn hand.

Ik stopte en keek achter mij en zag mijn levensloop,                                                                      in tijden van geluk en vreugd, van diepe smart en hoop.

Maar als ik goed het spoor bekeek,
zag ik langs heel de baan, daar waar
het juist het moeilijkst was                                                                                                               maar één paar stappen staan.

Ik zei toen: “Heere, waarom dan toch?”
Juist toen ik U nodig had, juist toen
ik zelf geen uitkomst zag op ‘t zwaarste deel van ‘t pad…

De Heer keek toen vol liefde mij aan
en antwoordde op mijn vragen:
“Mijn lieve kind, toen ‘t zo moeilijk was,                                                                                      toen heb Ik jou gedragen”.

Gedicht van Mary Stevenson
(1922-1966)

Wat moet ik daar nu mee? Is het opbeurend bedoeld? Zo van: ‘mevrouwtje, maakt u zich maar geen zorgen, het is maar 2,9 meter…  er zijn plaatsen van wel 5 of 6 meter beneden zeeniveau.’   Of is het een waarschuwing? Zo van: ‘alle hens aan dek, boot op zolder, dakraam op een kier want nog even en we lopen onder…’          Of is het gewoon informatief?  ‘Het is maar dat u het weet, we liggen nogal laag…’      En wat ook nog kan; een p.r. actie van het Waterschap om hun bekendheid te vergroten.

Ik weet het niet, maar ergens voelt het niet helemaal lekker. Zeker niet in tijden van veel regen, storm en berichten over zwakke dijken. Die opblaasboot op zolder is dan zo gek nog niet….  Want voordat ik zwemmend het oude land bereikt heb….  En ik heb ook nog geen bericht gehad in de categorie ‘Noach’ om een boot te gaan bouwen.

Zo’n bordje zet je toch even stil. Het is toch wel bijzonder dat we volop leven, wonen, werken, ademhalen, geloven op 2.9 meter onder zeeniveau. Misschien moet dat op een ander bordje erbij worden gezet. ‘U rijdt nu op 2.9 meter onder zeeniveau; een bijzonder wonder!’

Verwachtingen van gemeenteleden, van kerkenraad en van jezelf. En je loopt tegen je eigen grenzen aan omdat je aan al die verwachtingen niet kunt voldoen. Gevolg… je voelt je schuldig…  En terwijl je hard je best doet om een evenwicht in je werk te krijgen vraagt terloops een dochter van een weduwe…. ‘kom je nog wel eens bij moeder?’   En terwijl je antwoord: ‘dat is al weer even geleden’,  zet je moeder in gedachten maar weer op je bezoeklijstje.

Het is dan ook niet vreemd dat ook onder predikanten/ pastoraal werkers overspannenheid en burnout voorkomt. Hoe dit te voorkomen? Kernwoorden  hierin zijn ‘focus je op je roeping en zeg vaker ‘nee’. Zet geen activiteiten op om maar bezig te zijn en te voldoen aan korte termijn acties. Wat is de roeping van de gemeente en ga daarmee bezig.

De roeping van de gemeente is één ding, maar  wat is dan mijn roeping? Is dat mijn taakomschrijving in mijn arbeidsovereenkomst? Wat is pastoraat en wat niet? En wat gebeurt er eigenlijk wanneer ik ‘nee’ zeg en wijs op mijn kerntaken? Hoe duidelijk het ook lijkt te zijn….,  eenvoudig is het nog niet!

Wat is mijn roeping in deze gemeente?  Een tikkeltje sterker gezegd…  wat is Gods roeping voor mij? Laat ik me daar eerst maar eens mee bezighouden.

In gesprekken met mensen in het pastoraat kom ik deze momenten ook wel tegen. Wanneer je mag weten dat het levenseinde nabij is en je nog gelegenheid krijgt om terug te kijken komen bespiegelingen boven. De top 5 is als volgt:

1. Had ik maar de moed gehad een leven te leiden waarachtig aan mezelf, en niet het leven dat anderen van mij verwachtten.      > wat zijn jouw keuzes die je maakt en door wie laat jij je leiden?

2. Had ik maar niet zo hard gewerkt.       > aan wie besteed jij je aandacht?

3. Had ik maar de moed  gehad om meer mijn gevoelens te uiten.     > wanneer benoem jij wat je voelt/ ervaart om te voorkomen dat je vastkomt in bitterheid en wrok?

4. Was ik maar in contact gebleven met mijn vrienden.     > wanneer heb jij voor het laatst je vrienden gesproken?

5. Had ik mezelf maar toegestaan gelukkiger te zijn.     > niet het leven leiden wat een ander voor jou geschikt acht, maar je eigen leven.

Wie midden in het leven staat kan echter niet altijd veel kiezen.  De omstandigheden die je kunnen overkomen in het leven zijn ook vaak bepalend voor het vervolg. In dit alles is wel te beluisteren dat het belangrijk is vanuit welke identiteit je je keuzes maakt in die omstandigheden. Maar om die te bepalen valt niet altijd mee.

En wie spijt heeft en nog tijd van leven heeft…  praat met mensen hierover nu het nog kan. Moeiten en wrok niet laten zitten. Zet stappen hierin. Want je weet tenslotte niet hoeveel tijd je nog krijgt om relaties te herstellen.

Toen ging de tv stuk en werd er na rijp beraad door mijn ouders besloten een kleurentelevisie te kopen!  Van groot formaat met een ‘flinke kont’ – zo heet dat tegenwoordig…  Een wereld ging open…  Op woendagmiddag de Berebios met leuke tekenfilmpjes; de Bereboot, Peppi en Kokkie….

Toen we trouwden hadden we een kleine tv. Zwart wit met aardig wat zenders. Het was best zo. Dat ging goed tot 1994. Nederland voetbalde in Amerika op de WK en het werd tijd voor een kleurentv.  Dat maakte Oranje toch meer oranje…    Maatje groter maar nog steeds passend onder de arm. Die tv heeft heel wat jaren dienst gedaan en op een zolder soms nog…   Tot op een gegeven moment één van de (groot)ouders hun tv inruilde en wij de oude mochten. Groot beeld, kleur maar wel nog met zo’n dik achterwerk…

Tv… ik heb altijd een haat-liefde verhouding met de tv. Vooral grote. Hoe selectief je ook probeert te kijken, er komt zoveel rotzooi naar binnen. Wie als christen probeert te kiezen naar wat die kijkt… eigenlijk kan de tv dan maar weinig aan. En in de wereld van de tv pakketten is de keus helemaal overvloedig. Daarom wil ik het liefst ook niet zo’n groot beeld. De tv moet geen blikvanger zijn. Dat is die niet waard!

Vandaag zijn we op pad geweest voor een nieuw exemplaar. Want tegenwoordig kun je beter nieuw kopen dan de oude laten repareren. Vooral in de lagere prijsklasse.  De techniek is wel wat aan mij voorbijgegaan. Een enthousiaste verkoper vertelt van alles over Herz (dat snap ik dan nog net) , HDTV, LCD, DVB enzovoort.  En op het prijskaartje staan allerlei toepassingen waarvan ik nu al weet dat die bij ons niet gebruikt gaan worden.

Nee, meneer…. het hoeft niet groot. Weet u, thuis kunnen we toch niet vergelijken met al die andere tv’s, dus dan zien we het verschil ook niet meer….

Er is er één gekozen. Voor een klein prijsje een net iets (te) grote tv…..   Maar ach, thuis zeggen ze ‘mam, het is even wennen en dan weet je niet beter…’    Vanavond een mooie natuurfilm gezien…. en weet je… Gods schepping is zo nog mooier!

Een naam zegt veel. Een naam geeft gezicht en betekenis aan de drager. Een naam is ook vaak hetgeen wat overblijft wanneer iemands geheugen achteruit gaat. En bijbels gezien zegt een naam ook altijd wat. De naam die bij geboorte werd meegegeven droeg ook vaak een hoop met zich mee over de toekomst van het kind of zij iets over de omstandigheden rond de geboorte.

Namen van plaatsen zeggen ook vaak wat. Het bijbelse Betlehem betekent ‘broodhuis’. De plaats lag in een vruchtbare omgeving, vandaar. Of machthebbers laten steden naar zich vernoemen. In het verleden bv. Stalingrad of Leningrad en zo zijn er nog wel meer te vinden.

Biddinghuizen, Swifterbant en Dronten zijn drie kernen van de ‘gemeente Dronten’. Wie over Dronten praat moet dus steeds uitleggen of het over de gemeente of over het dorp gaat. En dat vindt de burgemeester niet handig. En ik denk dat hij daar wel gelijk in heeft. Maar dan krijg je van die constructies die op het oude land ook geschieden wanneer daar gemeenten worden samengevoegd tot één gemeente met een nieuwe naam. Het vraagt veel financiën om dit alles te organiseren. En of de ‘gemeente Dronten’ dat kan verkopen aan haar inwoners?

Wat voor naam zou het dan worden? Op verschillende sociale media worden de eerste voorstellen al gelanceerd. Gemeente ‘Oost-Flevoland’ / ‘Polderwijd’/ ‘Weide blikken’/ ‘Biddroswift’/ DeJongestad’…. , nou het is nog niet zo eenvoudig….

Misschien was het wel een proefballonnetje van de burgemeester. Even aanhoren, aftasten en dan pas in gewijzigde versie indienen. Wordt vervolgd?

Een paar werkvrije dagen heb ik mijzelf gegund, deze eerste week van het jaar. Een goed begin is tenslotte het halve werk! En het is toch wel even genieten.

Ik ga niet meer om 5.20 uur uit bed aangezien ik niet meer de ochtendkrant bezorg. Wat een heerlijkheid is het om niet van de wekker wakker te worden en je gewoon nog om te kunnen draaien! Maar wat voor mij vooral belangrijker is, zijn de avonden. Die kunnen gewoon weer wat langer duren en dat is voor mijn werk en gezin wel handig.

De vrije dagen worden o.a. gevuld met het bijlezen en bijwerken van de studie. Nog wat verslagen moeten worden geschreven en 2 opdrachten moeten nog de deur uit. Daar heb ik nu even de tijd voor.

En verder… ik ben aan het denken waarover ik 2 kerkdiensten zal vullen qua onderwerp. Eind januari en begin februari sta ik op het rooster en ik wil graag iets centraal stellen wat anders niet zo gauw aan bod komt door allerlei diensten met vaste inhoud. Heeft u een idee, laat het me weten. Ik kijk ernaar uit!

Voor vrije westerlingen is het amper in te leven en voor te stellen. Een compleet andere wereld waarin mensen, zo is wel duidelijk, geen vrijheid hebben in hun keuzes en zelfs niet in hun denken. Het is ook een land wat bovenaan staat in de lijst van landen waar christenen vervolgd worden om hun geloof.

Wat me bijblijft zijn de beelden van de einde van de rouwperiode. Drie minuten lang klinken sirenes/ fluiten en staan de mensen gebogen uit aanbidding voor hun leider. Het doet me denken aan Nebukadnezar die opdracht geeft om te buigen voor zijn beeld.

‘Zodra u de muziek hoort van hoorn, panfluit, lier, luit, citer, dubbelfluit en andere instrumenten, valt u op uw knieën neer en buigt u in aanbidding voor het gouden beeld dat koning Nebukadnessar heeft opgericht. 6 Wie niet neerknielt en buigt, zal onmiddellijk in een brandende oven worden gegooid.’ 7 En dus knielden alle volken en naties, welke taal zij ook spraken, zodra ze de muziek van hoorn, panfluit, lier, luit, citer en andere instrumenten hoorden, en bogen zij in aanbidding voor het gouden beeld dat koning Nebukadnessar had opgericht.’  (Daniël 3:5-7)

Hoe lang zal dit zo doorgaan? Ooit zal dit imperium wankelen en ineenstorten. Want ook dat leert de geschiedenis van Nebukadnezar. Wie spot met God, zal eens ten onder gaan.  Tenzij men tot inkeer komt en God leert aanbidden. Ik hoop van harte dat het eens zo zal zijn.

Inmiddels is mijn interesse toegenomen. Met dank aan de moderne media. Op twitter volg ik ‘onze’ Nederlands astronaut en regelmatig komen foto’s uit de ruimte voorbij. Ook te volgen op een website. En ik vind het fascinerend! Het lijkt alsof er geen tijd en afstand tussen zit. Zo scherp en snel in beeld.

Bij mij doet het mijn ontzag voor God toenemen. De nietigheid van de aarde wordt wel heel duidelijk zichtbaar! In anderhalf uur is het ruimtestation om de aarde heen gedraaid! Terwijl ik bijvoorbeeld naar Rotterdam rijd, doen zij daar rondje aarde…

Het heelal is grenzeloos.. is het dan niet des te meer bijzonder dat God omziet naar de schepselen op de aarde? Hij is ook niet te vinden in het luchtruim… door zijn Geest wil Hij in ieder mens wonen….

En dat is helemaal onbegrijpelijk!     Voor een foto, zie: photostream

Dat houdt altijd in dat de overdenking niet te lang mag zijn…. Ik hoop in de korte tijd toch genoeg te prikkelen om met de Kerst over na te denken. En voor een uitgebreidere preek kunt u altijd op Eerste Kerstdag nog komen.

Na de dienst de auto in naar Dronten. Daar een kerstnachtdienst voor de jeugd. Die zit ook goed in elkaar m.m.v. de vele vrijwilligers. En ook daar…. een overdenking die niet te lang mag zijn…

Beide diensten staan in het teken van Licht. Om 19.00 uur is het ‘Spoor van Licht’,  om 21.00 uur ‘Wit Licht’.  Kerst is dan ook het feest van het Licht! Het licht van Christus… dat is wel wat meer dan de neonknipperende kerstlampjes die her en der door het dorp zeer aan de ogen doen…

Maar goed, het is nu nog niet zover. Er moet nog een sopdoek door het huis, de was draait, de stofzuiger wacht en de diensten moet ik nog doornemen om eigen te maken…

Kortom, het is bijna Kerst. Tot vanavond!